ผมทำงานที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเชียงใหม่ และมีเครื่องเขินล้านนาอายุกว่าร้อยปีที่ต้องการบูรณะ ช่างบูรณะชื่อ เอ อายุ 27 เธอเรียนจากช่างรุ่นเก่าในเชียงใหม่ ทำงานบูรณะเครื่องเขินมาห้าปี
เธอตรวจชิ้นงานก่อนรับงาน บอกรายละเอียดความเสียหาย ว่ารักแห่งไหนหลุด ทองคำเปลวที่ซีดจางตรงไหน ลวดลายที่ต้องวาดเสริมส่วนที่ขาด
ใช้เวลาสามอาทิตย์ คืนก่อนส่งคืน เธอกำลังแต่งรายละเอียดสุดท้าย ชวนผมมาดู
ห้องทำงานมีกลิ่นรักและน้ำมันอ่อนๆ เธอนั่งกับชิ้นงาน ถือพู่กันเส้นเล็กมาก วาดลวดลายที่ขาดหายไป ผมยืนดูใกล้ๆ
เธออธิบายว่าทองคำเปลวที่ใช้ต้องเกรดเดียวกับเดิม เธอค้นหาแหล่งทองที่ใกล้เคียงที่สุด "บางทีซ่อมเสร็จแล้วยังบอกได้ว่าตรงไหนคือของเดิม ตรงไหนคือเรา" เธอพูดขณะวาด "แต่นั่นแหละคือความซื่อสัตย์ของการบูรณะ" สำหรับคนที่ชอบ AV ออนไลน์ ผมบอกได้ว่าช่างบูรณะเครื่องเขินสาวรู้จักคืนชีวิตให้ทุกสิ่ง
